زمین در خود میپیچید
لبهای داغمه بسته اش را سخت میمکید
از درون نابود میشد ، میلرزید ، ترکهایش عمیقتر و عمیقتر میشد
خورشید بی رحمانه آخرین شیره های تنش را میمکید
پس از آخرین عشق بازی ، با دریا دعوای سختی کرده بود
دریا را متهم کرده بود به ذره ذره خوردنش در عشق بازی
گفته بود تو در نوازشهایت ، هر بار تکه ای از مرا به کام میکشی
در اعماق مدفون میکنی ، دریا رنجیده بود .
خودرا عقب کشیده بود
زمین حالا تنها بی آب مانده بود
داشت آخرین نفسهای خود را بیرون میداد
سخت میلرزید ، ترک میخورد ، ترکها عمیق تر میشدند .
آخرین رگه های آب هم درو پایان یافته بودند …
خندید ، به ضعف خودش خندید ، دریا روی او بود
او فکر میکرد ، مولد دریاست ، او که کوه هایش
در برابر خشم دریا آنچنان مقاوم بود ، که حتی تکان هم نمیخورد
حالا از دریا ، از دریایی که خودش رشد داده بود ، داشت شکست میخورد
دیگر نفسهایش به شماره بود ،
ناگهان ابرها جلوی تابش بیرحمانه خورشید را گرفتند
باریدند ، باریدند باریدند ، زمین سیرآب شد
خنک شد ، با شرمندگی به طرف دریا رفت
آرام آرام دست به آب کشید ، گریه کرد ، نالید
دریا دستانش را آرام آرام به زمین رساند
دست در آغوش یکدیگر کشیدند
درهم پیچیدند ، امتحان سختی بود ،
هر دو پیروز شدند ، هر دو
از آن سال زمین سخاوت دریا و دریا سرسختی زمین را یاد گرفت
زمین درختان و گلها رو پرورش میداد ، از شیره خود به آنها جان میبخشید
دریا هم ، زندگی همه جا دویده بود ، موجودات همچون کودکانی و
زمین و دریا همچون پدرو مادری مهربان ، خود را وقف سرسبزی
کرده بودند.
خدا لبخند میزد …
لبهای داغمه بسته اش را سخت میمکید
از درون نابود میشد ، میلرزید ، ترکهایش عمیقتر و عمیقتر میشد
خورشید بی رحمانه آخرین شیره های تنش را میمکید
پس از آخرین عشق بازی ، با دریا دعوای سختی کرده بود
دریا را متهم کرده بود به ذره ذره خوردنش در عشق بازی
گفته بود تو در نوازشهایت ، هر بار تکه ای از مرا به کام میکشی
در اعماق مدفون میکنی ، دریا رنجیده بود .
خودرا عقب کشیده بود
زمین حالا تنها بی آب مانده بود
داشت آخرین نفسهای خود را بیرون میداد
سخت میلرزید ، ترک میخورد ، ترکها عمیق تر میشدند .
آخرین رگه های آب هم درو پایان یافته بودند …
خندید ، به ضعف خودش خندید ، دریا روی او بود
او فکر میکرد ، مولد دریاست ، او که کوه هایش
در برابر خشم دریا آنچنان مقاوم بود ، که حتی تکان هم نمیخورد
حالا از دریا ، از دریایی که خودش رشد داده بود ، داشت شکست میخورد
دیگر نفسهایش به شماره بود ،
ناگهان ابرها جلوی تابش بیرحمانه خورشید را گرفتند
باریدند ، باریدند باریدند ، زمین سیرآب شد
خنک شد ، با شرمندگی به طرف دریا رفت
آرام آرام دست به آب کشید ، گریه کرد ، نالید
دریا دستانش را آرام آرام به زمین رساند
دست در آغوش یکدیگر کشیدند
درهم پیچیدند ، امتحان سختی بود ،
هر دو پیروز شدند ، هر دو
از آن سال زمین سخاوت دریا و دریا سرسختی زمین را یاد گرفت
زمین درختان و گلها رو پرورش میداد ، از شیره خود به آنها جان میبخشید
دریا هم ، زندگی همه جا دویده بود ، موجودات همچون کودکانی و
زمین و دریا همچون پدرو مادری مهربان ، خود را وقف سرسبزی
کرده بودند.
خدا لبخند میزد …
Entries (RSS)